Orta okul yıllarıydı.Arkadaşlarımla bir aile gibi oluşmuştuk.Beraberimizde iyi kötü bir çok anımız geçmişti.Birlikte ağlamış birlikte gülmüştük.Dertlerimizi anılarımızı paylaşmıştık birbirimizle.Ama işte o gün,okulun o son günü gelmişti.İçimizde karne heycanı vardı.Ama kötü bir şey oldu hocamız bir dahaki sene farklı liselere gideceğimizi hatırlatmıştı. Biran o içimizdeki o karne heycanı gitmiş içimizi hüzün kaplamıştı ayrılık hüznü.Birmirimize bakıyorduk belki bir daha görüşemeyecek bir daha dertlerimizi anılarımızı birbirimizle paylaşamayacaktık.Belki yeni arkadaşlıklar kuracaktık, ama hiç kimse hiç kimse onların yerini dolduramazdı.Çünkü biz bir aileydik.Ailenin yerini başkaları doldura bilirmiydi. Belki bazılarımız görüşecektik ama birlikte olamayacak,birlikte zorluklara göğüs geremeyecektik.Ama yinede hayatta bu kadar iyi arkadaş, bu kadar yakın arkadaşlık kurabilmiş olmamız herşeyden daha önemliydi bizim için. Ayrılacak olsakta biz hep dost kalacaktık...
Yorumlar
